ประวัติความเป็นมาของกีฬาเคนโด้

                เคนโด้ (剣道) แปลว่าวิถีแห่งดาบ (sword way) เป็นศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ที่ถูกถ่ายทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น ของนักดาบชาวญี่ปุ่น โดยใช้อาวุธที่ทำจากดาบไม้ไผ่ (shinai) และสวมชุดป้องกัน (bogu)ในการต่อสู้ ซึ่งในปัจจุบันได้กลายเป็นกีฬาฟันดาบที่มีการแข่งขันในระดับโลก

ย้อนกลับไปในสมัยก่อน นักดาบชาวญี่ปุ่นได้ก่อตั้งโรงเรียน Kenjutsu ขึ้นโดยเป็นสถาบันสอนศิลปะการต่อสู้ ที่ต่อมากลายเป็นรากฐานที่สำคัญที่ใช้ปฏิบัติของเคนโด้กันมาจนถึงปัจจุบัน การฝึกเคนโด้ชนิดหนึ่งที่เรียกว่า คาตะ ก็เป็นหนึ่งในการฝึกนักรบของ Kenjutsu ในอดีตกาล

ดาบไม้ไผ่ และ เครื่องสวมป้องกัน ที่จะนำมาใช้ในการฝึกวิชาฟันดาบ เป็นความคิดของ Naganuma Shirōzaemon ในช่วงยุคสมัย Shotoku ปี 1711 – 1715 ซึ่งมันถูกนำมาใช้ในการฝึกฟันดาบของนักรบเพื่อป้องกันการบาดเจ็บจากการฝึก และสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน

ในสมัยปี 1946 เคนโค้ และวิชาต่อสู้ต่าง ๆ ถูกห้ามไม่ให้มีการใช้ สอน หรือพบเห็น ซึ่งเป็นผลมาจากผู้มีอำนาจและปัญหาภายในประเทศ แต่ในที่สุดเคนโด้ก็กลับมาเปิดหลักสูตรได้อีกครั้งในปี 1950 แต่ใช้ด้วยชื่อ shinai competition และในภายหลังจึงถูกเปลี่ยนมาเป็น เคนโด้ พร้อมกับตั้งสหพันธ์เคนโด้ที่เรียกว่า All Japan Kendo Federation ในปี 1952 โดยเป็นความรวมมือกัน เพื่อฟื้นฟูความมั่นคงในศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่นกลับคืนมา พร้อมกับมีหลักการที่ว่า เคนโด้ไม่ใช่วิชาต่อสู้ หากแต่เป็นวิชาในที่ใช้ในการกีฬา และการศึกษา

ปี 1970 ได้มีการก่อตั้งสหพันธ์ International Kendo Federation ซึ่งเป็นองค์กรระดับประเทศที่ไม่ได้อยู่ใต้การควบคุมของรัฐบาล มีเป้าหมายในการนำพากีฬาเคนโด้เข้าสู่การแข่งขันในระดับโลก ต่อมาก็ตั้งเป็นอีกหน่วยงานหนึ่งในเกียวโต ชื่อ International Martial Arts Federation องค์กรความร่วมมือระดับประเทศแห่งแรกหลังจบสงครามโลกครั้งที่สอง มีเป้าหมายเพื่อพัฒนาศิลปะการต่อสู้ให้ไปไกลในระดับโลก อีกทั้งยังรวมเคนโด้เป็นวิชาในสาขาขององค์กรอีกด้วย

วัตถุประสงค์ของการฝึกเคนโด้

เพื่อหล่อหลอมจิตใจ กับร่างกายเป็นส่วนเดียวกัน

ฝึกจิตวิญญาณให้แรงกล้า

เพื่อความมีวินัยในการฝึกและเข้มงวดกับตนเอง

ปฏิบัติกับผู้อื่นด้วยความซื่อตรง และจริงใจ

เพื่อสนับสนุนการพัฒนาวัฒนธรรม

อาวุธที่ใช้ในเคนโด้

                ชิไน (shinai) เป็นดาบที่ถูกนำมาใช้แทนดาบคะตะนะของญี่ปุ่น ทำจากไม้ไผ่นำมามัดรวมกันด้วยเชือกหนังสัตว์ แต่ในปัจจุบันสร้างด้วยคาร์บอนไฟเบอร์ และมีส่วนผสมของแผ่นยางอยู่ด้วย แต่นอกจากดาบไม้ไผ่แล้ว ยังมีดาบไม้ที่เรียกว่า โบคุโตะ ที่ใช้ในการฝึก คะตะ นอกจากนี้ยังมีเครื่องสวมใส่ศีรษะเรียกว่า Men (面) ชุดเกราะ Dō (胴) ช่วงเอว Tare (垂れ) ถุงมือ Kote (小手)